Saint Ia, Missionary & Virgin Martyr in Cornwall, England, from Ireland (+450) – February 3

http://irelandofmyheart.wordpress.com

https://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

IRELAND OF MY HEART

657631-1113uk-st-ives-cornwall-uk.jpeg

St Ives, Cornwall, England

maxresdefault.jpg

Cliffs-of-moher-ireland-X2.jpg

Ireland

Saint Ia of Cornwall.png

Saint Ia,

Missionary & Virgin Martyr in Cornwall, England,

from Ireland (+450)

February 3

Saint Ia of Cornwall (also known as Eia, Hia or Hya) was an evangelist and martyr of the 5th century in Cornwall. She was an Irish princess, the sister of Saint Erc of Slane and a student of Saint Baricus.

St Ia went to the seashore to depart for Cornwall from her native Ireland along with other saints. Finding that they had gone without her, fearing that she was too young for such a hazardous journey, she was grief-stricken and began to pray. As she prayed, she noticed a small leaf floating on the water and touched it with a rod to see if it would sink. As she watched, it grew bigger and bigger. Trusting God, she embarked upon the leaf and was carried across the Irish Sea. She reached Cornwall before the others, where she joined Saint Gwinear and Felec of Cornwall. They had up to 777 companions.

She founded an oratory in a clearing in a wood on the site of the existing Parish Church that is dedicated to her. Ia was martyred under “King Teudar” (i.e., Tewdwr Mawr of Penwith) on the River Hayle and buried at what is now St Ives, where St Ia’s Church—of which she is now the patron saint—was erected over her grave. The town built up around it. Her feast day is February 3.

Source: Wikipedia

3666289_orig.jpg

 St Ia of Ireland & Cornwall

ia.jpg

92635675.jpg

st-ives-panorama-cornwall-uk-famous-fishing-port-61752779.jpg

St. Ives, Cornwall, England

27T_St-Ives.jpg

stives-harbour-summer.jpg

6206bf6d1df58f9474952c03752400cd.jpg

Advertisements

Saint Nathalan (St Nachlan), Bishop of Tullich, Scotland (+678) – January 19

58797832.jpg

The ancient Cowie Church of St Nathalan in Scotland

7th century

9535367.jpg

Saint Nathalan / Nachlan

Bishop of Tullich, Scotland (+678)

January 19

Saint Nathalan or Nachlan (+678) is a saint who was active in the district now known as Aberdeenshire, Scotland. He is also known by the names Saint Nachlan and Saint Nauchlan.

Saint Nathalan was born in the village of Tullich, for which he was eventually appointed as bishop. The earliest church in Tullich was founded by Saint Nathalan in the 7th century. He also built churches at Bothelim and Colle. He was a nobleman who cultivated. He possessed a large estate, which he cultivated and distributed his harvest generously to the poor. He was one of the Apostles of that country.

Saint Nathalan is reputed to have built the first small chapel on the windswept clifftop at Cowie sometime during the 7th century.

One very rainy summer the great saint, in a moment’s weakness, cursed the rain which was hindering the harvest. In penitence for his great sin in cursing God’s creation, Saint Nathalan padlocked his right arm to his right leg, tossed the key into the River Dee and set off to walk to Rome to seek forgiveness. Upon reaching Rome he sat down to supper. However, when he cut open the fish laid before him he found the very key that he had thrown into the Dee many months previously. A pool in the river nearby is still known as “the key pool” for this reason.

Saint Nathalan died on 678.

Source: Wikipedia

sept25cowiebikeprotest064.jpg

254532.b.jpg

PhotoHandler.jpg

Cowie-0523.jpg

6863440.jpg

27032660.jpg

Saint Maughold the Irish, Bishop of Isle of Man, British Isles (+488) – April 25

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

Saint Maughold the Irish,

Bishop of Isle of Man, British Isles  (+488)

April 25

Saint Maughold (also known as Macaille, Maccaldus, Machalus, Machaoi, Machella, Maghor, Mawgan, Maccul, Macc Cuill); died ca. 488 AD) is venerated as the patron saint of the Isle of Man, an island in the Irish Sea between Great Britain and Ireland. Tradition states that he was an Irish prince and captain of a band of freebooters who was converted to Christianity by Saint Patrick. His feast day is April 25. He is not St MacCaille of Croghan, County Offaly, who received Brigit of Kildare into Christian life.

One day, Maughold tried to make a fool out of Patrick. Maughold had placed a living man in a shroud. He then called for Patrick to try to revive the allegedly dead man. Patrick came, placed a hand on the shroud, and left. When Maughold and his friends opened the shroud, they found the man had died in the interim. One of Maughold’s friends, a fellow named Connor, went over to Patrick’s camp and apologized to him. Patrick returned and baptized all of the men assembled. He then blessed the man who had died, who immediately returned to life, and was also baptized. Patrick then criticized Maughold, saying he should have been helping his men into leading good lives, and told him he must make up for his evil.

As penance for his previous crimes, Patrick ordered him to abandon himself to God in a wicker boat without oars. Maughold drifted to this isle, where two of Patrick’s disciples, Saint Romulus and Saint Conindrus (Romuil and Conindri), were already established. Tradition says he landed on the north-east corner of the Isle near Ramsey, at the foot of a headland since called Maughold Head, where he established himself in a cave on the mountain side. He is said to have been chosen by the Manx people to succeed Romuil and Conindri as bishop.

He is today best remembered on the Isle of Man for his kind disposition toward the Manx natives. Several places on the island, including, Maughold parish, St. Maughold’s Well, and St. Maughold’s Chair are named after him.

Source: Wikipedia

Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold) ο Ιρλανδός, Επίσκοπος της Νήσου Man των Βρεταννικών Νήσων (+488) – 25 Απριλίου

http://havefaithorthodoxy.wordpress.com

HAVE FAITH – ORTHODOXY

Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold) ο Ιρλανδός,

Επίσκοπος της Νήσου Man των Βρεταννικών Νήσων (+488)

25 Απριλίου

Ο Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold) ήταν Ιρλανδός πρίγκιπας και πρίν βαπτιστεί Χριστιανός από τον Άγιο Πατρίκιο (St Patrick) τον Φωτιστή της Ιρλανδίας ήταν καπετάνιος μιας ομάδας πειρατών.

Ο Maughold και οι πειρατές του προσπάθησαν να κάνουν στον Άγιο Πατρίκιο ένα πολύ ανόητο αστείο. Έβαλαν έναν ζωντανό άνθρωπο σε ένα σάβανο προσποιούμενος τον πεθαμένο. Στη συνέχεια κάλεσαν τον Άγιο Πατρίκιο να προσπαθήσει να αναστήσει τον υποτιθέμενο νεκρό. Ο Άγιος Πατρίκιος ήρθε, έβαλε το χέρι του στο σάβανο και έφυγε. Όταν ο Maughold και οι φίλοι του άνοιξαν το σάβανο, βρήκαν τον άνθρωπο πεθαμένο.

Ένας πειρατής από τους φίλους του Maughold, με το όνομα Connor, πήγε γρήγορα στον Άγιο Πατρίκιο και του ζήτησε συγγνώμη. Ο Άγιος Πατρίκιος τότε συγκέντρωσε τον Maughold και τους πειρατές του, τους δίδαξε τον Χριστό και τους βάφτισε όλους Χριστιανούς. Στη συνέχεια ευλόγησε τον άνθρωπο που είχε πεθάνει, ο οποίος αμέσως επέστρεψε στη ζωή και βαφτίστηκε επίσης. Ο Άγιος Πατρίκιος επέκρινε τότε τον Maughold λέγοντας ότι έπρεπε να βοηθά τους άνδρες του να έχουν καλές ζωές και του είπε ότι πρέπει να αντισταθμίσει τα άσχημα πράγματα που έχει κάνει στη ζωή του με αρετές.

Ο Maughold αποσύρθηκε από τον τόπο που έμενε για να αποφύγει τον κοσμικό πειρασμό. Ως κανόνα για τα προηγούμενα εγκλήματά του, ο Άγιος Πατρίκιος του είπε να μπει σε μία ψαρόβαρκα χωρίς κουπιά και να αφήσει το Θεό να οδηγήσει την βάρκα του.

Η βάρκα του παρασύρθηκε από τα κύμματα στη Νήσο Man η οποία βρίσκεται στη Θάλασσα της Ιρλανδίας, μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας, όπου εκεί ήταν ήδη εγκατεστημένοι οι ιεραπόστολοι μαθητές του Αγίου Πατρικίου, ο Άγιος Ρομούλος (St Romulus) και ο Άγιος Κόνινδρος (St Conindrus) [Romuil και Conindri].

Ο Maughold βγήκε στη βορειοανατολική ακτή του νησιού κοντά στο Ramsey, στο Maughold Head, και έμεινε σε μία σπηλιά στην πλευρά του βουνού.

Αργότερα επιλέχτηκε από τους Manx, τους κατοίκους της Νήσου Man, για να διαδεχθεί τον Romuil και τον Conindri ως Επίσκοπος.

Μνημονεύεται ως σήμερα στη Νήσο του Man για την καλοσύνη του και την παιδική απλότητά του προς τους ντόπιους Manx. Αρκετές τοποθεσίες στο Νησί μετά την κοίμησή του πήραν το όνομά του.

Ο Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold), γνωστός επίσης ως Macaille, Maccaldus, Machalus, Machaoi, Machella, Maghor, Mawgan, Maccul, Macc Cuill, κοιμήθηκε το 488 και τιμάται ως πολιούχος της Νήσου Man. Η εορτή του είναι στις 25 Απριλίου.

Πηγή:

Wikipedia

Μετάφραση & επιμέλεια κειμένου:

http://gkiouzelis.wordpress.com

Άβελ-Τάσος Γκιουζέλης

Saint Carannog / Carantock, Irish Missionary of Wales & Cornwall, England and his tamed dragon (dinosaur), 6th century – May 16

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

md_Cornwall_Destinations.jpg

Cornwall, England

Edited-04.Llangrannog-Beach-CRMW22-1680x1050

Wales

Carannog13may9-1.jpg

Saits Carranog

Statue_of_St_Carannog,_Llangrannog,_Wales.jpg

display_image-1

Saits Carranog & Curig

Oct03Mosaic1.jpg

Saint Carranog

and his tamed dragon (dinosaur)

6th century

uk-wales-ceredigion-llangrannog-harbour-st-caranog-mosaic-in-seafront-g8bh8t.jpg

Saint Carannog / Carantock

Irish Missionary of Wales & Cornwall, England (+6th century

May 16

Saint Carantoc was the son of Ceredig, King of Cardigan, but he chose the life of a hermit and lived in a cave above the harbour of the place now called after him, Llangranog, where there is also a holy well, which he probably used. When the people tried to force him to succeed his father, he fled, and founded a religious settlement in Somerset at Carhampton. According to legend, his portable altar was lost as he crossed the Severn Sea and was washed up at the mouth of the little brook Willet near Carhampton. Carantoc went to King Arthur, the leader of the British resistance to the Saxon invaders, to ask his help to recover his altar, and the King asked him in return to tame a dragon that was troubling the neighbourhood.

After Carantoc had prayed to the Lord, the dragon came running to the man of God and humbly bent his head to allow him to put his stole around his neck and to lead him like a lamb, lifting neither wing nor claw against him. After a time the dragon was released and departed having been instructed not to Continue reading “Saint Carannog / Carantock, Irish Missionary of Wales & Cornwall, England and his tamed dragon (dinosaur), 6th century – May 16”

Saint Alban the first Martyr of Great Britain in St. Albans, England (+250)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

lwsm_landscape-0002_1115.jpg

56.jpg

St Alban the first Martyr of England,

in Verulamium (now St. Albans) of England (+250)

╰⊰¸¸.•¨*

Feast day: June 17

Also, June 20 & July 17

SAINT ALBAN was the first martyr in the British Isles; he was put to death at Verulamium (now called Saint Albans after him), perhaps during the persecution under the emperor Diocletian in the year 303 or 304, although some say that he gave his life in the reign of the emperor Septimus Severus, around 209.

According to the story told by St Bede the Venerable, St Alban sheltered in his house a priest who was fleeing from his persecutors. He was so impressed by the goodness of his guest that he eagerly received his teaching and received Baptism. In a few days it was known that the priest lay concealed in St Alban’s house, and soldiers were sent to seize him. Thereupon the St Alban put on the priest’s clothes and gave himself up in his stead to be tried.

The judge asked St Alban, ‘Of what family are you?’

The saint answered, ‘That is a matter of no concern to you. I would have you know that I am a Christian.’

The judge persisted, and the saint said, ‘I was called Alban by my parents, and I worship the living and true God, the creator of all things.’

Then the judge said, ‘If you wish to enjoy eternal life, sacrifice to the great gods at once!’

The saint replied, ‘You sacrifice to demons, who can bring no help or answer to the desires of the heart. The reward of such sacrifices is the endless punishment of Hell.’

The judge was angered at the priest’s escape and threatened the saint with death if he persisted in forsaking the gods of Rome. He replied firmly that he was a Christian, and would not burn incense to the pagan gods. He was condemned to be beaten and then beheaded.

As he was led to the place of execution (the hill on which Saint Albans abbey church now stands) it is said that, by the martyr’s prayers, the crowd who accompanied him to his place of execution were enabled to cross the river Coln dry-shod. This miracle so touched the heart of the executioner that he flung down his sword, threw himself at St Alban’s feet, avowing himself a Christian, and begged to suffer either for him or with him. Another soldier picked up the sword, and in the words of Bede, ‘the valiant martyr’s head was stricken off, and he received the crown of life which God has promised to those who love Him.’

A spring of water gushed forth from the place of the martyr’s execution, and it is said that, at the moment at which the saint’s head fell to the ground, the eyes of his executioner fell out of their sockets. Before this spectacle, the governor ordered that the persecution of Christians cease, and that due honour be paid to the glorious martyrs of Christ. From that time, many sick people found healing through the numerous miracles wrought at St Alban’s tomb, and his veneration spread throughout England and also in Europe.

The shrine of St Alban had lain empty since the destruction of the English monasteries by King Henry VIII, but in 2002 a portion of the martyr’s relics was taken there from the church of St Panteleimon in Cologne, Germany, where they had been preserved for many centuries. These relics now lie once more at the place of the saint’s martyrdom.

Source:

http://britishorthodox-church.blogspot.com

BRITISH ORTHODOX CHURCH

Η συγχωρητικότητα, η νηστεία, ο Άγιος Όσβαλντ (St Oswald) της Αγγλίας (+642) & ο Άγιος Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου (+1853)

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

Η συγχωρητικότητα, η νηστεία, ο Άγιος Όσβαλντ (St Oswald) της Αγγλίας (+642) & ο Άγιος Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου (+1853)

╰⊰¸¸.•¨*

Κήρυγμα τοῦ Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ στό Εὐαγγέλιο της Κυριακῆς

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΤΥΡΟΦΑΓΟΥ (Μθ 6, 14-21)

Τρία πράγματα τονίζει ὁ Κύριός μας στό σημερινό Εὐαγγέλιο: τή συγχωρητικότητα, τήν τήρησι τῆς νηστείας χωρίς τυμπανοκρουσίες καί τό θησαυρισμό ὄχι στή γῆ, ἀλλά στόν οὐρανό. Θά σᾶς σχολιάσω μέ λίγες πινελιές τό καθένα.

1. Ἡ συγχωρητικότητα. «Τήν ἐπιτυγχάνουμε μέ τήν ἐπιμονή στήν κατόρθωσί της. Πρίν ἀπό 15 περίπου χρόνια σέ κάποια κομμουνιστική χώρα δολοφόνησαν ἕναν ἱερέα. Μέ τό ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς «ἕνα πελώριο πλῆθος πού ἦταν συγκεντρωμένο στήν ἐκκλησία ἐκείνη τή νύχτα, ἔνιωσε πανικό καί ἀπόγνωσι. Ἕνας ἱερέας ἄρχισε νά μιλᾶ, ἀλλά τά λόγια του πνίγηκαν μέσα στήν ὀχλοβοή. Συνέχισε μέ σταθερή φωνή νά ἀπαγγέλη τό Πάτερ Ἡμῶν, μόλις σκεπάζοντας τόν ἦχο τῶν λυγμῶν καί τῶν κραυγῶν. Ὅταν ἔφθασε στή φράσι “ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”, σταμάτησε. Τό ἐκκλησίασμα δέν τόν ἀκολουθοῦσε. Ἐπανέλαβε τή φράσι. Κλαίγοντας μέ ἀναφιλητά, οἱ ἄνθρωποι καί πάλι δέν πρόφεραν τά λόγια του. Μέ τή φωνή του νά σπάη κι αὐτή, ὁ ἱερέας πρόσταξε, “Ἐπαναλάβετε τά λόγια μου”, καί ἐπανέλαβε γιά τρίτη φορά τή φράσι. Ἐπιτέλους, τό ἐκκλησίασμα ἕνωσε τή φωνή του, προφέροντας τά λόγια αὐτά μέ τρομερή δύναμι»(περ. Επ, Ἰα 1986, 141).

2. Ἡ νηστεία. «Τό νά ὑπερηφανεύεται κάποιος γιά τή νηστεία του, ἐξηγοῦσε ὁ Γέροντας Ζωσιμᾶς τῆς Σιβηρίας, εἶναι παραλογισμός. Μπορεῖ ἕνας τεχνίτης νά ὑπερηφανεύεται ἐπειδή ἔχει πολλά ἐργαλεῖα, ἄν μέ αὐτά δέν κάνει ἕνα ὠφέλιμο καί καλό ἔργο; Ὅμοια καί ἡ νηστεία, ὅπως καί ὅλοι οἱ σωματικοί κόποι, εἶναι μόνο ἐργαλεῖα ἀρετῆς, ὄχι ἀρετές»(ΗΒ, 275). Καμμία ὑπερηφάνεια λοιπόν, ἄν χρησιμοποιοῦμε τό ἐργαλεῖο αὐτό τῆς ἀρετῆς.

3. Ἡ σύναξι πραγματικῶν θησαυρῶν. Μεταφερόμασθε στόν 7ο αἰ. στήν ὀρθόδοξη ἀκόμα Βρεταννία. «Κάποιο Πάσχα, ὁ βασιλεύς Ἅγιος Ὄσβαλντ (St Oswald) τῆς Νorthumbria, ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, συνέτρωγε μέ τόν ἐπίσκοπο. Μπροστά τους βρισκόταν ἕνας περίτεχνος ἀσημένιος δίσκος γεμάτος ἐκλεκτά φαγητά. Κάποια στιγμή πληροφόρησαν τό βασιλέα ὅτι στήν πύλη τοῦ παλατιοῦ εἶχαν ἔλθει πτωχοί πού περίμεναν τήν ἐλεημοσύνη του. Ἀμέσως ὁ Ἅγιος Ὄσβαλντ (St Oswald) ἔδωσε τό δίσκο σέ ἕναν ὑπασπιστή μέ τήν ἐντολή, ἀφοῦ μοιράση τά φαγητά, νά κόψη τό δίσκο σέ μικρά τεμάχια καί νά τά μοιράση ἐλεημοσύνη. Ὁ ἐπίσκοπος Lindisfarne Ἀιδανός, ἅγιος κι αὐτός τῆς Ἐκκλησίας, συγκινημένος ἔπιασε τό δεξί χέρι τοῦ εὐσεβοῦς μονάρχου καί ἀνεφώνησε: “Εἴθε τοῦτο τό χέρι νά εἶναι πάντα δυνατό καί δοξασμένο”. Ὅπως θά δοῦμε, ἡ εὐχή αὐτή ἐκπληρώθηκε ἀργότερα, μετά τό θάνατο τοῦ βασιλέως.

Ὁ Ὀσβάλδος μέ τή σύνεσι καί τήν ἁγιότητά του ἕνωσε τά βασίλεια τῆς Δεΐρας καί τῆς Βερνικίας. Στίς 5 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 642 ἔπεσε σε μάχη ἐναντίον τοῦ εἰδωλολάτρου βασιλέως τῶν Μερκιανῶν Ρenda ἀμυνόμενος τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος του. Ἦταν μόλις 38 ἐτῶν. Τό τέλος του ὑπῆρξε μαρτυρικό. Ἐνῶ αὐτός ἀκόμη προσευχόταν γιά τίς ψυχές τῶν σωματοφυλάκων του πού εἶχαν ὅλοι σκοτωθῆ, οἱ εἰδωλολάτρες τόν ἀπεκεφάλισαν καί κατά διαταγήν τοῦ Ρenda τεμάχισαν τελετουργικά τό σῶμα του πρός τιμήν τοῦ θεοῦ τους Woden καί ὕψωσαν τό κεφάλι καί τούς δύο βραχίονές του πάνω σέ ξύλινους πασσάλους στό πεδίο τῆς μάχης. Ἕνα χρόνο ἀργότερα ὅταν ὁ ἀδελφός καί διάδοχος τοῦ Αγίου Ὄσβαλντ (St Oswald), βασιλεύς Οswy, ἐπανέκτησε τήν περιοχή, βρῆκε τά λείψανα τοῦ μάρτυρος ἀδελφοῦ του, ἀπό τά ὁποῖα ἡ μέν κάρα καί τό ἀριστερό χέρι εἶχαν ὑποστῆ τή φυσιολογική φθορά, τό δεξιό ὅμως χέρι (ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο εἶχε εὐχηθῆ ὁ ἐπίσκοπος Άγιος Aidan) βρέθηκε ἀδιάφθορο». Καί αὐτό συνέβη βέβαια διότι τό χέρι αὐτό μέ τήν ἐλεημοσύνη σύναζε θησαυρούς στόν οὐρανό, ἦταν δηλ. ἐργαλεῖο ἐκείνου τοῦ χώρου.

Τέλος λόγου: Ὁ,τιδήποτε καλό πράξουμε σ᾽ αὐτή τή ζωή ἔχει ἀντίκρυσμα στήν ἄλλη ζωή ὅπου καί θά μᾶς τό ἀνταποδώση στό φανερό ὁ Κύριός μας, ἐφόσον ἐδῶ ἐργασθήκαμε χωρίς ἐπίδειξι.

Γι᾽ αὐτό καί ὁ στάρετς Θεόφιλος σ᾽ αὐτούς πού κρυφά τοῦ ᾽πῆραν τό παληό μοναχικό σχῆμα καί τοῦ ἀγόρασαν καινούργιο, εἶπε: «Ἐμπαῖχτες! Ποιός θά παρουσιαζόταν ποτέ νά τόν ἐπιθεωρήση ὁ Τσάρος, χωρίς νά φοράη τά παράσημά του καί ὅλα του τά ἐμβλήματα; Τί κέρδισα μ᾽ αὐτό τό καινούριο Σχῆμα; Ἐνῶ πάνω στό παληό εἶναι ὥς τώρα ἀποτυπωμένα τόσα πράγματα μέ ἀξία καί ὀμορφιά».

Μακάρι κι ἐμεῖς στήν οὐράνια ἐπιθεώρησι νά ἔχουμε νά ἐπιδείξουμε στόν Κύριο τέτοια παράσημα.

Ἀπό το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, Ἐκδόσεις Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542), Σταμάτα 2018

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ